[EKP] Chapter 3 Metsukidan - The Mystery cave II

posted on 06 Jul 2014 22:29 by ii1234ii in EKP
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ
 
 
 
 

chapter 3, Metsukidan - The Mystery cave II


No.5 Kuroya Maoka

No.6 Hirameki Ririku

No.7 Kiku Ren



Maoka’s Side



ติ๋ง… ติ๋ง…


เสียงน้ำที่ไหลตกจากหินย้อยภายในถ้ำหยดกระทบหินภายล่าง

เราเดินมาได้สักพักแล้ว แสงจากภายนอกเริ่มริบหรี่จนหายไปในที่สุด ไม่สามารถมองเห็นได้แม้กระทั่งมือตัวเอง กลิ่นชื้นของอากาศทำให้อยากกลั้นหายใจ อุณหภูมิโดยรอบลดต่ำ ผมยกมือขึ้นมาลูบแขนโดยอัตโนมัติ



นะ…น่ากลัว ผมพยายามมองรอบๆถํ้าที่มืดสนิท


“ถํ้าปกติมืดขนาดนี้เลยเหรอ….” ผมเริ่มบ่นพึมพำแล้วเดินไปดึงแขนเสื้อทั้งคู่เบาๆ

“มาโอะคุงกลัวเหรอ?”

“ฮะๆๆ ปีศาจอย่างผมไม่กลัวกับเรื่องแค่นี้หรอก” ผมพยายามพูดกลบเกลื่อน แล้วหันไปหาทิศที่พี่เร็นน่าจะอยู่จากอุณหภูมิร่างกายและส่วนสูงที่มากกว่า


“พี่เร็นๆเราจะเดินไปถึงไหนเหรอ?” ผมกระตุกแขนเสื้อถาม

“จนกว่าจะเจอเบาะแสล่ะมั้งครับ”

อืม….ถ้ามืดขนาดนี้จะหาเจอไหมน้า


จ๊อกก-----


“หวา! ส เสียงอะไรน่ะ” พี่ริริคุดูตกใจ

“ท ท้องผมเอง..” ผมจับท้องที่ร้องให้หยุด ผมน่าจะกินอะไรก่อนจะมานะ……

“ไม่ต้องห่วงมาโอะคุง เดี๋ยวเดินไปซักหน่อยคงเจอร้านสะดวกซื้อแล้วล่ะ!” พี่ริริคุพูดออกมาเต็มปากอย่างมั่นใจ

“โอ้ ในที่แบบนี้ก็มีด้วยหรอเนี้ย!” น่าสนใจดีจัง! ได้ยินว่าร้านสะดวกซื้อมีอยู่ทุกที่ ถ้าจะจริงแหะ

“ในที่แบบนี้จะมีได้ยังไงหละครับ” พี่เร็นพูดขึ้น


อ้าว….ไม่มีเหรอ….


“อ้าว ไม่มีเหรอ!?” พี่ริริคุที่เผอิญความคิดตรงกับผมโพล่งขึ้นมา

“ถํ้าแบบนี้คงไม่มีร้านสะดวกซื้อหรอกครับ แถม..ลองมองไปข้างบนดูสิครับ”

"หืม?ข้างบน?" ผมหันไปมองตามที่พี่เร็นบอก


คะ..ค้างคาว….ค้างคาวเต็มเพดานถํ้า

ถีงจะมืดๆแต่เสียงจี๊ดๆบนเพดานก็ทำให้แน่ใจแล้วว่านั้นคือค้างคาว

พวกมันคงจะนอนกันมานานก่อนเราเข้ามาแล้ว เลยยังไม่โจมตีเรา


“โห เต็มไปหมดเลย”  พี่ริริคุดูถ้าจะตื่นเต้นกับฝูงค้างคาวพวกนี้มากกว่า

“ขืนมีร้านสะดวกซื้อในนี้ค้างคาวพวกนี้คงไม่มีที่จะอยู่ที่อยู่แน่ๆครับ” พี่เร็นวิเคราะห์ออกมาอย่างชาญฉลาดพี่เร็นเป็นคนที่น่านับถือจริงๆเลยครับ!

“หึๆค้างคาวมันคู่กับปีศาจด้วยสิ เพราะฉะนั้นเอากับบ้านซักตัวเถอะนะครับ”

“อย่าดีกว่านะครับ” พี่เร็นตอบปฎิเสธผมทันที

“เอ่!?เอาเป็นมาสคอตของกลุ่มก็ได้นะครับ ตรงธีมพอดีเลยย”

“เอ จะว่าไปกลุ่มเรายังไม่มีมาสคอตด้วยสิ” พี่ริริคุพูดสมทบ

“ยังไงก็ไม่ได้ครับ” พี่เร็นพูดออกมาด้วยนํ้าเสียงเรียบตามเดิมแล้วเดินนำไปต่อ

“ว้า เสียดายจังแหะ”  


ค้างคาวออกจะเท่ขนาดนี้แท้ๆ

ถ้าเอากลับบ้านไปแล้วเห็นพวกมันบินไปมารอบห้องตลอดคงดีไม่น้อย

ไม่สิ คุณแม่คงไม่ปลื้มแน่


“เอ ถ้าค้างคาวเยอะขนาดนี้ พวกเราก็เปิดไฟหาเบาะแสไม่ได้สิ” พี่ริริคุกลับเข้าประเด็นหลัก

“นั้นสินะครับ จะทำยังไงดีล่ะ..” เหมือนทุกๆคนจะคิดหนักเอาเรื่อง


มืดเหรอ…….จะว่าเรากลัวที่แบบนี้…….ผมเริ่มตัวสั่น จับแขนเสื้อทั้งสองคนไว้


“หืม? มาโอะคุงเป็นอะไรรึเปล่า?” พี่ริริคุดูจะเป็นห่วงผมนิดๆ

“มะ….ไม่เป็นไรหรอกครับ….ที่มืดๆน่ากลัวๆแบบนี้ผมไม่กลัวซะหน่อย แหะๆๆ” ผมพยายามพูดกลบเกลื่อน


อยากกลับแล้ว…….หิวด้วย…...ไม่ได้ๆ…...ปีศาจมันคู่กับความมืดเพราะฉะนั้นผมต้องไม่กลัว


“มาโอกะซัง ไม่ต้องฝืนก็ได้นะครับ”

“ไม่เป็นไรๆแค่ความมืดแค่นี้ไม่กระทบปีศาจอย่างผมหรอก”


จิ๊ด-----


“แง้!!!-----” มีมือของใครซักคนมาปิดปากผมไว้ก่อนที่ผมจะตะโกนลั่นออกมาเพราะเสียงค้างคาว

“สงบลงก่อนนะครับมาโอกะซัง”  พี่เร็นนี่เองที่ปิดปากผมไว้ ผมค่อยๆสงบสติอารมณ์แล้วพยักหน้าตอบ พี่เร็นจึงค่อยๆปล่อยมือออก

“ตกลงเลี้ยงค้างคาวนะ” ผมเปลี่ยนประเด็นกลบเกลื่อน


แต่ทุกคนกลับเงียบแล้วจ้องมา


“มืดขนาดนี้ เปิดไฟก็ไม่ได้ ยังไงก็หาอะไรไม่เจอหรอกครับ กลับไปบอกข่าวร้ายกับคนอื่นๆเถอะ”

“นั้นสินะ กลับไปรวมกับคนอื่นๆกันเถอะ”

“อื้อ” ผมพยักหน้าตอบๆแล้วเดินตามทั้งสองคนไป


เริ่มเห็นแสงสว่างข้างหน้าแล้ว น่าจะใกล้ถึงแล้วหละ


“โอ้ แสงสว่างที่ไม่ได้เห็นมานานเลย!”  พี่ริริคุพูดเหมือนไม่ได้เห็นแสงสว่างนานขนาดนั้นแหนะ

“รู้สึกเราสำรวจในถํ้าไม่ได้นานขนาดนั้นนะครับ”

“ฮ่าๆๆ พี่ริริคุก็เว่อร์ไปนะครับ”  

“แหม ถึงจะเข้าไปไม่นานแต่ก็รู้สึกเหมือนผ่านไปยาวนานเหมือนกันน่ะแหละ”


นั้นสินะ ผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน


“ที่ๆนัดกับคนอื่นไว้คือชายป่า ไปกันเลยนะครับ”

“พี่เร็นๆ ก่อนไปแวะร้านสะดวกซื้อก่อนได้มั๊ยครับ ท้องยังร้องอยู่เลย”  

“อดทนอีกนิดละกันนะครับ เริ่มเย็นแล้วด้วยเราไปรอที่นู่นน่าจะดีกว่า ”

“ว้า เสียดายจัง”  พี่ริริคุดูจะเสียดายอย่างเห็นได้ชัด


พวกเราที่เติมออกมาจากถ้ำ ขึ้นบันได เดินตัดผ่านย่านอาศัยไปทางชายป่า

ตรงนั้น! พี่คาสึมิกับพี่คันนะรออยู่ตรงนั้น!


ทุกคนจะเจออะไรบ้างรึเปล่าน้าาา?


edit @ 6 Jul 2014 23:44:08 by Aizaka

Comment

Comment:

Tweet